Archive for Czerwiec, 2010
Henryk wieniawski wsławił się w Polsce oraz na całym świecie dzięki swojej znakomitej grze, wirtuozerii oraz lirycznej grze na skrzypcach. Nikt, tak jak on nie potrafił poetycznie zagrać na skrzypcach. Każdy dźwięk stawał się tutaj bardzo delikatny i bardzo dla ucha człowieka. W pewnym stopniu artysta ten był indywidualistą. Było tak dlatego, że sam komponował sobie, co ma zagrać. Idąc z drugiej strony, możemy zobaczyć, że prawdziwy wirtuoz zagra to, co potrafi najlepiej. Tak też robił Wieniawski. Starał się ukryć niedoskonałości i wychodziło mu to znakomicie. A tym właśnie pojmuje się rangę prawdziwego mistrza skrzypiec. Na jego koncerty chodziło się nie tylko, aby usłyszeć piękne dźwięki. Dla wielu ludzi ważne było to, jak szybko potrafi on grac na skrzypcach. A była to prędkość niesamowita. Zazwyczaj taka była pierwsza część koncertu, gdyż po koniec na jego grach robiło się poetycznie. Większość ludzi przychodziła właśnie na tę drugą część, która przyciągała tłumy z całego świata.
Henryk Wieniawski niewątpliwie był pozytywną postacią. To człowiek, dla którego muzyka była drugim imieniem. Był on świetnym kompozytorem i skrzypek, który od dziecka chciał kształcić się sam. Pierwsze dźwięki, które usłyszał sprawiły, że już zawsze chciał je słyszeć i chciał, aby inni je słyszeli. Dla niego muzyka była jak poezja, dlatego musiała być pełna liryczności oraz wzbudzać refleksje. Tylko w ten sposób miała ona jakiś sens. Jednak autor często podkreślał, że nie mogła ona być wolna od ryzyka. Uważał on, że, aby stworzyć coś naprawdę dobrego, trzeba zaryzykować. Jak widać to ryzyko w jego przypadku przyniosło pozytywne skutki. Nawet dziś wielu światowych krytyków uważa go za wielkiego człowieka, a szczególnie jego muzykę. Wieniawski na pewno należał do grupy znakomitych wirtuozów, dla których gra na skrzypcach było jak zjedzenie bułki o poranku. Znał on na pewno swoje mocne, jak i słabe strony, dlatego pierwsze uwydatniał, a drugie starał się ukryć, chociaż co do Telego mistrza, to ciężko mówić o słabych stronach.
To, że wieniawski był indywidualistą wiedzą na pewno nie liczni. Jednak należy spojrzeć na kilka aspektów, dzięki którym tak właśnie było. Przede wszystkim grał on na skrzypcach, a grał muzykę, którą tworzył. Robił on więc muzykę dla siebie. A jest to zachowanie iście indywidualne. Indywidualność wyrażała się także w jego wirtuozerii. Do dzisiaj niewielu jest, którzy mogliby dorównać muzyce Henryka Wieniawskiego. Jest to mistrz skrzypiec, dla którego muzyka była całym życiem. Skomponował on wiele wspaniałych koncertów, które grywane były na światowych salonach. Doceniła go szczególnie operowa cześć Rosji i innych krajów. Ważna była także jego zona, dla której nawet stworzył bardzo znany dzisiaj w operach utwór, który grany jest do Fausta. To najpopularniejsze zestawienie muzyki z aktorstwem. Aż trudno uwierzyć, że autor kształcił się sam w nieznanym Lublinie. Dzięki temu rozsławił on to miasto i nadał mu nowego imienia. Cała jego muzyka jest wielka, jak on sam był i jest wielką postacią.