Henryk Wieniawski niewątpliwie był pozytywną postacią. To człowiek, dla którego muzyka była drugim imieniem. Był on świetnym kompozytorem i skrzypek, który od dziecka chciał kształcić się sam. Pierwsze dźwięki, które usłyszał sprawiły, że już zawsze chciał je słyszeć i chciał, aby inni je słyszeli. Dla niego muzyka była jak poezja, dlatego musiała być pełna liryczności oraz wzbudzać refleksje. Tylko w ten sposób miała ona jakiś sens. Jednak autor często podkreślał, że nie mogła ona być wolna od ryzyka. Uważał on, że, aby stworzyć coś naprawdę dobrego, trzeba zaryzykować. Jak widać to ryzyko w jego przypadku przyniosło pozytywne skutki. Nawet dziś wielu światowych krytyków uważa go za wielkiego człowieka, a szczególnie jego muzykę. Wieniawski na pewno należał do grupy znakomitych wirtuozów, dla których gra na skrzypcach było jak zjedzenie bułki o poranku. Znał on na pewno swoje mocne, jak i słabe strony, dlatego pierwsze uwydatniał, a drugie starał się ukryć, chociaż co do Telego mistrza, to ciężko mówić o słabych stronach.